Amsterdam. 16-09-2019. Damrak. Brian uit de UK is in de stad op weg naar zijn verdere reisbestemming. Voor wat inkomen speelt mondharmonica op het Damrak. Foto:©Ingrid de Groot / Hollandse Hoogte

Brian

”I’m on my way to Scandinavian”, antwoord Brian op mijn vraag wat hem naar Amsterdam heeft gebracht. In de rug beschut door grote stukken karton bestemd voor de stadsreiniging, zit Brian op het Damrak liedjes op zijn mondharmonica te spelen. Links van hem bied de pilaar van de Decaux reclamezuil ook enige beschutting. Een oud roestig cakeblik voor hem op de straat staat te wachten op kleingeld van voorbijgangers. Af en toe gooit iemand er iets in. Het geluid van klinkende munt op het metaal geeft zijn concert een kortstondige onderbreking met een heldere noot. Brian kijkt met een vrolijke blik naar de voorbijgangers. Zijn rechteroog is half gesloten, traanvocht vult zijn ooghoek en stroomt over zijn wang tot hij het weer wegveegt met de rug van zijn hand. Een hand met getaande huid en diep zwarte rouwranden onder zijn nagels. Brian vertelt dat Amsterdam een tussenstop is op zijn weg naar de Scandinavische landen. Vanuit het Verenigd Koninkrijk was hij aangekomen in Hoek van Holland. Vandaar zou hij verder reizen naar het noorden van Europa.

In Hoek van Holland bedacht hij dat het al ruim dertig jaar geleden was dat hij in Amsterdam was geweest. En omdat hij pas begin volgende maand weer terug in Engeland hoeft te zijn, besloot hij de stad weer eens te bezoeken. Dan vertelt hij over zijn komende oogoperatie. Begin oktober zal hij aan zijn tranende oog worden geopereerd. Zijn hoop is dat daarna het tranen zal zijn gestopt.

Spontaan vervolgt hij zijn verhaal over zijn inkomsten. Iedere week wordt het pensioen op zijn rekening gestort. “Thanks to this pension I can continue to do my travels.” De enigzins koude dag schijnt hem niet te deren. Brian is er op gekleed. Verschillende truien over elkaar heen houden hem warm. Een regenbroek behoedt hem voor een natte spijkerbroek en laat geen wind door zijn kleren blazen. De stevige leren wandelschoenen heeft hij uitgedaan en naast het kleed waarop hij zit, neergezet. Geitenwollen sokken met kleine gaten houden zijn voeten warm. “I have been photographed by more people today, but I have not been able to talk to the photographer that extensively, thank you for that”, was het antwoord op mijn vraag of ik een foto van hem mocht maken. Brian brengt de Brexit ter sprake; “I voted in favor of the Brexit. Not for the situation as it has now become.” Voor hem was het belangrijk dat zijn land niet door regels van de Europese Unie zou worden geregeerd. Niet wetende dat het tot de chaos van nu zou worden.

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt vroeg ik hem of ik hem de foto per email zou kunnen sturen.

“I don’t have a computer anymore. For years I worked in IT. I’m completely done with it”, was zijn antwoord. “Now I send postcards again.” Na deze mededeling vroeg hij mijn adres, zodat hij ook naar mij met kerstmis een kaartje zou kunnen sturen. Op mijn visitekaartje schreef ik mijn adres en gaf hem het kaartje. Benieuwd of ik met Kerst een ansichtkaart van Brian in de brievenbus krijg.

©Ingrid de Groot september 2019