Hoe het komt is mij een raadsel. Telkenmale als er een onaangename gebeurtenis in mijn leven heeft plaatsgevonden leiden mijn stadse straatstruintochten altijd naar het kleine manneke. Al vele jaren loopt hij in parmantige houding zonder ook maar een stap werkelijk te verzetten. Zijn standplaats is een verborgen plekje op de Nieuwe zijds. Vandaag steekt hij minder hoog boven het struikgewas. Met zijn blik naar beneden gericht, handen diep in de zakken en klaar voor het vervolgen van zijn pad, staat hij ook nu weer stil in beweging. Gedachten aan Chris zijn hier bij het manneke op zijn plaats. Chris, de kleurrijke buurman van ons allen op het kleine stukje Singel. Kleurrijk in alle opzichten heeft het leven moeten laten voor wat het is. Ongelukkigerwijs te water geraakt en daarbij om het leven gekomen. Ik zie hem in gedachten druk gebarend voor mij staan. Zijn verhalen over wat hem die dag is overkomen worden daarmee kracht bijgezet. Ze spreken direct tot de verbeelding. Hoe hij iedere keer weer opnieuw vol enthousiasme zijn boot ging opruimen en dan vervolgde met de mededeling dat hij nu toch niet meer kon vinden waar hij die foto’s had opgeruimd. De foto van hem en zijn vader in de tuin bij een vuurtje had ik een paar weken daarvoor voor hem kunnen inscannen. Hij was daar zo blij mee, deze foto had voor hem een speciale betekenis. Hij zou op zoek gaan naar meer foto’s met dierbare herinneringen. Het is er niet meer van gekomen. Chris is nu stil in het moment, zijn betrokkenheid bij de mensen om hem heen wordt gemist. Het kleine manneke van de Nieuwe zijds geeft overpeinzingen voor zulke momenten. Iedere keer als ik voorbij ga zal ook Chris nu onderdeel zijn van het lijstje van dierbaren waar ik op die plek bij stil sta.

©Ingrid de Groot juli 2019